Ik heb door de dreigende vroeggeboorte zo lang niet alleen figuurlijk, maar ook letterlijk met samengeknepen billen gezeten. Nu moet ik ineens loslaten …

Mijn geboorteverhaal 🤍 Het is 05:17 en ik schrik wakker. Een vreemd gevoel bekruipt me. Ik geef mijn buik een lichte por. Waar blijf je, jongen? Normaal ben ik al lang wakker geworden door jouw getrappel, maar deze nacht is het stil, te stil. Zelfs na herhaaldelijk porren komt er geen reactie. Een koude rilling trekt door mijn lichaam dus in paniek grijp ik naar mijn doptone. De afgelopen dagen was je ook al rustig. Maar dan klinken de geruststellende klanken van een hartslag van 135 slagen per minuut door de slaapkamer. Ik haal diep adem en na een tijdje voel ik hem bewegen. Daar ben je. Ik val weer in slaap. 

In de dagen die volgen, merk ik dat hij toch echt minder blijft bewegen. Ik voel hem nog wel, maar hij is lang niet zo actief als voorheen. Uiteraard neem ik dit serieus en ben ik iedere dag in het ziekenhuis te vinden voor een CTG. De CTG’s zijn goed, de doorbloeding van zijn navelstreng ook. Toch blijft de onzekerheid knagen.

Op 7 juni maakt de gynaecoloog wederom een echo. Ik zie zijn hartje kloppen, maar ze blijft maar met die probe over mijn buik gaan en blijft verder stil. Ik merk dat ik onrustig wordt, is er iets aan de hand? Ziet ze iets wat ik niet zie? Na een paar minuten komen haar woorden: ik zie hem op de echo ook helemaal niet meer bewegen…

De eerste strippoging

In het ziekenhuis wordt een inleiding geadviseerd. Een inleiding, zo definitief, terwijl zijn hartje nog zo sterk klinkt en alle controles goed zijn. Is hij niet gewoon rustiger omdat hij minder ruimte heeft? Ik merk dat ik het lastig vind, vooral omdat ik al weken alles op alles heb gezet om hem binnen te houden. En nu zou hij geforceerd moeten komen, terwijl de dagelijkse controles goed zijn. Maar aan de andere kant krijg ik ook niet meer het vertrouwen dat hij zich fijn voelt en merk ik dat er langzaam maar zeker meer onrust komt bij mij.

Op 7 juni besluit ik om gestript te worden. Misschien is een inleiding dan helemaal niet nodig en pakt mijn lijf het zelf op!

De eerste strippoging geeft alleen wat zeurende pijn in mijn onderrug, maar verder blijft het rustig. De dagelijkse controles gaan door en op 8 juni lijkt alles wederom in orde, hoewel zijn hartslag af en toe een klein dipje laat zien. Iets wat kan passen bij een omstrengeling of een kleintje die graag in zijn navelstreng knijpt. Die avond wordt er opnieuw gestript, maar het blijft bij wat lichte rommelingen.

De volgende dag, 9 juni, heb ik opnieuw een controle in het AMC. Het hartfilmpje is goed, maar hij blijft rustig. Elke dag vertrouwde ik op zijn bewegingen, maar nu voel ik die zekerheid wegvloeien. Hoewel ik hem zo nu en dan nog wel voel, is er iets anders aan de hand, iets dat mijn intuïtie niet kan negeren. Het wordt tijd om een beslissing te nemen. Ik ben trots op hoe ver we zijn gekomen, maar ik wil geen onnodig risico nemen. Zijn veiligheid staat voorop. Daarom wordt er een inleiding gepland voor 11 juni, precies op de uitgerekende datum. Mijn lichaam krijgt nog even de kans om zelf op gang te komen, zolang het goed voelt en de controles goed blijven. 

Na de controle in het AMC rijd ik naar huis en vraag ik in de gezinsapp of iemand zin heeft om even een stukje te wandelen. Wandelen, acupunctuur, voetreflex, saliethee, frambozenbladthee —alles om mijn lijf nog een zetje te geven. 
Samen met mijn vader loop ik door het bos. Onderweg voel ik wat krampjes, maar ik loop stevig door. Aan het eind van de middag gaat mijn vader naar huis en besluit ik iets te eten, al heb ik weinig trek. Rond 20.30 uur app ik nog even met mijn lieve collega (waar ik onder zorg ben) dat de harde buiken a 4-5min komen en iets intenser beginnen te voelen. Het voelt anders, maar nog niet als weeën. Ik rommel wat in huis, kijk televisie, en wacht af.
23.00 uur: De derde strippoging heeft geholpen, want de weeën komen inmiddels regelmatig en zijn krachtig. Wel merk ik dat ik bij elke wee mijn bekkenbodem aanspan, alsof ik hem nog steeds binnen moet houden. 

Ik heb door de dreigende vroeggeboorte zo lang niet alleen figuurlijk, maar ook letterlijk met samengeknepen billen gezeten.

Nu moet ik ineens loslaten & ontspannen en dat lukt me nauwelijks. Na een uur of twee besluit onder de warme douche te stappen. De weeën trekken behoorlijk door naar mijn onderrug en het warme water geeft verlichting, maar mijn benen beginnen al snel zwaar te voelen. Ik probeer een fijne houding op de tegels te vinden, maar het lukt niet dus ik ga eronder uit. Liggen? Niet fijn. Zitten? Ook niet. Ik blijf rusteloos rondlopen, zoekend naar een houding die verlichting biedt.

03.00 uur: De weeën zijn nu zo krachtig dat ik nieuwsgierig begin te worden: hoeveel ontsluiting zal ik hebben? Aangezien ik zelf verloskundige ben besluit ik te voelen: 3 cm. Nog in de latente fase. Ik probeer mezelf gerust te stellen: rustig aan, Manon, dit is normaal. Je doet het goed. Ik luister nog even naar zijn hartslag en ga weer terug in mijn bubbel. 

03.40 uur: Plotseling valt me iets op. Wanneer had ik mijn laatste wee? Ik grijp mijn telefoon en begin te timen. De tijd tussen de contracties is ineens onregelmatig, langer. Nee, niet afzakken! Ik probeer verschillende houdingen, maar niets helpt. 7 minuten, 5 minuten, 13 minuten… De tijd tikt verder, maar de weeën zijn een chaos. Rond 04.15 uur geef ik het op en ga ik in bed liggen. Slapen lukt niet, maar ik dommel even weg.

05.00 uur: De contracties komen weer a 3-4 minuten. Liggen voelt niet meer goed, dus ik begin weer rond te lopen. Mijn ademhaling heb ik goed onder controle, maar een fijne houding vinden is lastig. Aangezien de weeën niet alleen in mijn buik zitten, maar ook flink doortrekken naar mijn onderrug besluit ik de TENS erbij te pakken—wat een verlichting! 

05.30 uur: Ik ben moe en onzeker. Waarom zakte het net af? Ik kan mijn hoofd niet goed uitzetten dus ik app mijn zus.

05.30 uur: “Ben je wakker?”
05.31 uur: “Ja.”

Ik bel haar meteen en barst in huilen uit. Ze vraagt of ze moet komen, aangezien ze bij de bevalling zal zijn. Maar ik twijfel. Wat als het toch weer afzakt? Ze is net begonnen met een nieuwe baan, ik wil niet dat ze een dag vrijneemt voor niets. Maar misschien is het juist goed als er iemand bij me is? Uiteindelijk belt mijn zus onze moeder, zodat zij alvast rustig mijn kant op kan komen. Ondertussen worden de weeën heviger. Ik doe mijn AirPods in, zet mijn geboorte playlist aan en hang voorover aan de coffee corner. Oef, deze weeën zijn intens! 

Gelukkig verzacht de TENS de rugweeën een beetje, en ik vang ze zo kalm mogelijk op met steeds hetzelfde nummer over mijn AirPods. Het fijnste deuntje om deze weeën staand en wiegend op te vangen — Hold Me – The Teskey Brothers. 

Rond 07.00 uur bel ik mijn collega’s om te regelen dat er na de dienstoverdracht iemand naar mij toe kan komen. 

Daarna luister ik nog even met de doptone naar zijn hartslag – gelukkig, het gaat goed met jou, dat stelt me gerust.

Rond 08.00 uur komt mijn moeder binnen. Ik zit zo in mijn bubbel dat ik het door de muziek niet eens merk. Ze komt achter me staan en geeft me een dikke knuffel, waardoor ik weer in tranen uitbarst. Moe en onzeker vertel ik haar dat ik bang ben dat ik het niet kan, dat ik niet kan loslaten, dat dit het misschien nog niet echt is. Ze spreekt me moed in, en ik doe mijn oortjes weer in. Oké, kom maar op! Ik probeer de weeën weer zo kalm mogelijk op te vangen.

Rond 08.30 uur arriveert mijn collega, maar ook dat ontgaat me. Na een tijdje besluit ze contact te maken en wil ze even naar de baby luisteren. Ik wil ook wel weten hoe het ervoor staat, dus we gaan naar boven—4 cm ontsluiting. Oef, dat valt vies tegen. 

Ik weet dat de latente fase lang kan duren, en de weeën waren even onregelmatig. Maar hoe ga ik dit volhouden?Samen besluiten we de vliezen te breken, in de hoop dat dit mijn lichaam het zetje geeft dat het nodig heeft.

09.13 uur: De vliezen worden gebroken en wow, wat een vruchtwater! Het blijft maar komen (dag featherbed, had ik toch maar een matrasbeschermer gebruikt). Ik loop naar de douche, maar zelfs het celstofmatje tussen mijn benen kan het vruchtwater niet aan. Dan komt er een wee—holy shit! Ik heb direct een enorme druk op mijn anus en de pijn schiet door mijn benen. Neeeee, geen beenweeën!

 In de badkamer zet ik de douche aan, terwijl mijn collega bij me staat. De weeën volgen elkaar snel op en ik begin te grommen en kreunen. Deze zijn echt heftig! Door de enorme druk span ik mijn bekkenbodem nog meer aan. Nee Manon, je moet loslaten, zeg ik tegen mezelf. Maar het lukt niet. Ik kan deze intense beenweeën gewoon niet opvangen. Ook tussen de weeën door blijven mijn benen pijn doen, een soort verschrikkelijke zenuwpijn die door mijn benen schiet. 

Ik voel me misselijk… ik móét spugen! Hangend boven het toilet, met een wee die tegelijkertijd komt, blijf ik kokhalzen, ook al is mijn maag leeg. Hoe ga ik dit volhouden? Bij elke nieuwe wee merk ik dat ik meer weerstand opbouw. Ondanks dat ik weet dat pijn x weerstand lijden is, kan ik het niet tegenhouden. Dit is echt niet te doen! Inmiddels loop ik terug naar de slaapkamer en voel: we moeten niet te lang meer thuisblijven. Met mijn cardiale voorgeschiedenis moet ik in het AMC bevallen. De volgende wee komt alweer en ik schreeuw: nee, niet wéér een! Mijn benen, mijn benen doen zo’n pijn! Mijn moeder en collega proberen mij te helpen om mijn ademhaling onder controle te krijgen. 

10.00 uur: Bij elke wee schreeuw ik en probeer daarna weer tot ontspanning te komen—ademhaling, Manon, je kunt dit. Maar de volgende wee brengt me weer in totale weerstand. Mijn moeder helpt me met aankleden en plotseling is mijn zus er ook. Ze besloot niet naar haar werk te gaan, maar naar mij—gelukkig, ze is hier! Rond 10.15 uur rijden we door de stromende regen naar het AMC. De rit van 35 minuten is een hel. Die beenweeën zijn al niet te doen en nu moet ik ook nog eens op een stoel zitten. Ik houd mijn ogen de hele weg dicht en zeg tegen mijn zus dat ik dit echt niet trek. Mijn benen doen zo’n pijn, ik kan dit niet.

Aangekomen in de parkeergarage haalt mijn zus een rolstoel. Ik sta naast de auto met twee kraamverbanden en een celstofmatje in mijn ondergoed, en nog steeds voel ik vruchtwater langs mijn broekspijpen lopen. Met de TENS om mijn nek en een rode emmer op mijn schoot (bedankt dat niemand iets tegen me zei), hou ik mijn ogen dicht terwijl ik naar de verloskamer wordt gereden. Mijn collega is er al en ik word de kamer ingerold. Ik blijf naast het bed staan en roep: ik wil nú pijnstilling, ik kan dit niet meer.

Mijn collega voelt: 5-6 cm ontsluiting. “Het gaat echt zo goed Manon, wil je niet nog even douchen?” Ik schud heftig nee. Geen denken aan. Ik wil nú een epiduraal. De druk en die beenweeën zijn niet vol te houden.

Mijn zus en moeder masseren mijn rug ter verlichting van de rugweeën en de TENS blijft zowel met als zonder wee gewoon op de “boost” stand staan. De rug- en buikweeën zijn intens, maar het zijn mijn benen die het ondraaglijk maken. Niets helpt. Het is een soort verschrikkelijke zenuwpijn die vanaf mijn heupen en liezen doorstraalt naar mijn benen. Die rug- en buikweeën zijn er niets bij. Daarnaast blijf ik iedere wee onwijs veel drukgevoel houden… De wanhoop, de vele en heftige weeën, het drukgevoel: het lijkt allemaal op het laatste stukje maar dat is het niet. Ik wil echt heel graag pijnstilling. De weeën volgen elkaar in een razendsnel tempo op en iedere keer slaat de paniek weer toe. 

Het CTG wordt aangesloten en gelukkig doet de baby het nog steeds goed. Twee verpleegkundigen en een verloskundige komen binnen, maar ik houd mijn ogen dicht. Ze kunnen doen wat ze willen, zolang ik maar snel die pijnstilling krijg. “Hoi, ik ben Ellen. Ik ga een infuus prikken.” Ik houd mijn ogen dicht, knik en denk: je doet maar, als ik maar snel iets krijg. Nu is het wachten op de anesthesist. Ik moet mijn blaas nog legen dus op naar het toilet. Wéér een wee. Leunend en schreeuwend vang ik hem op en kort daarna komt de volgende wee alweer op. 

13.00 uur: Gelukkig is de anesthesist er snel en is de epiduraal zo gezet. Ik voel er niks van en de pijn zakt weg. Eindelijk kan ik even ademhalen. Maar tijdens de weeën blijf ik veel druk voelen op mijn anus en bekkenbodem. Mijn collega besluit toch nog even te voelen. Schiet ik niet toch ineens door naar volledige ontsluiting? Nee, nog steeds 5-6cm…

Rond 14.00 uur willen ze starten met oxytocine aangezien de frequentie van de weeën afneemt door de epiduraal. Prima denk ik. Jurre blijkt de oxytocine alleen helemaal niet leuk te vinden. Zijn hartslag dipt op en na de weeën dus de oxytocine moet steeds uit, aan, uit aan en kan niet echt verhoogd worden. Rond 15.00 komt de klinisch verloskundige weer op de kamer. De baby reageert best wel op de weeën en er wordt weer getoucheerd; nog steeds 5-6cm… Ik probeer het medisch denken uit te zetten, maar dat lukt niet.

Ik vraag de klinisch verloskundige of ze mij kan katheteriseren zodat ik zeker weet dat mijn blaas leeg is en het dus niet zo is dat een volle blaas de boosdoener is (door een volle blaas kan het hoofdje van je kindje vaak niet goed aanduwen op de ontsluitingsrand waardoor de ontsluiting stagneert en/of de weeën afzakken). Mijn blaas wordt geleegd en aangezien Jurre nog steeds veel en lang dipt met zijn hartslag draai ik op mijn zij. De rechterzijde lijkt hij het fijnst te vinden. Even denk ik; zal hij wel goed liggen? Maar ik probeer het ook weer los te laten. Ik zeg tegen mezelf: bevallen doe je niet met je hoofd Manon, laat dat medisch denken nu even los. 

In de uren die volgen blijft het moeilijk ophogen met de oxytocine. Jurre vindt de weeën echt niet leuk en reageert behoorlijk. De oxytocine wordt daarom uitgezet. 

Rond 17:30 komt er weer een klinisch verloskundige de kamer binnen en wat is dat fijn, want het is een bekende van mij! We kletsen wat en ik geef aan dat ik graag wil weten hoe ver ik ben: nog steeds 5-6cm… shit!! Ik vraag hoe hij ligt en ze geeft aan: ik denk in AAA (achterhoofdsligging met het achterhoofd achter, oftewel: sterrenkijker). Er wordt een echo-apparaat de kamer binnen gereden en ze zet de probe op mijn onderbuik. Jahoor, gelijk twee oogkassen verschijnen op het beeld. Jurre blijkt ook zijn kin niet mooi op zijn borst gelegd te hebben waardoor hij niet in achterhoofdsligging ligt, maar in kruinligging (met het achterhoofd achter). Dat verklaart het drukgevoel en de stagnatie… Plus ook de beenweeën, want gelukkig hebben vrouwen bijna nooit beenweeën, maar als ze ze hebben dan komt het vaak door een afwijkende ligging van de baby.

Vanaf dat moment gaat de verloskundige in mij echt aan. Ik wil geen keizersnede, ik wil deze baby er vaginaal uitkrijgen. Ik geef aan; kan de epiduraal niet uit? Ik weet dat houdingsveranderingen er vaak voor zorgen dat een kindje beter aanduwt en/of toch nog gunstiger gaat liggen (kin wel op de borst of toch nog om zijn as draaien). Die epiduraal beperkt mijn bewegingsvrijheid. En ondanks dat Jurre waarschijnlijk al een hele tijd in deze positie ligt (al voor de epiduraal), wil ik toch proberen hem te laten draaien. 

Ze geeft aan dat het nu ook een weeënkracht probleem is dus wordt besloten de oxytocine weer te starten. Ze houden Jurre goed in te gaten en het is afwachten of hij dit trekt. We besluiten het tot 19u aan te kijken en dan een verder plan te maken. 

Ik ben erg emotioneel, maar wil er alles aan doen om een keizersnede te voorkomen. We hebben het even over het uitzetten van de epiduraal: Meer weeën en minder pijnstilling met die beenweeën, ga ik dat trekken? Ik moet juist ook ontspannen in die bekkenbodem. De epiduraal blijft daarom aan en we gaan eerst kijken wat er met die epiduraal lukt qua houdingen. Zijligging lukt sowieso, maar ik wil graag op handen en knieën zitten. Dat lukt! Ik leun over een kussen op het hoofdeinde van het bed en probeer zoveel mogelijk te ontspannen.

De rechterkant van mijn lichaam is heel goed verdoofd door de ruggenprik dus doet amper mee, links heb ik nog wel wat gevoel en dus ook kracht. Maar na een tijdje op handen en knieën worden mijn benen toch wel erg moe. Oké wat nu? Ik wil niet op mijn rug liggen, want dan is het voor hem helemaal onmogelijk om te draaien. We verstellen het bed zodat ik echt rechtop kan zitten. 

Deze houding vindt Jurre echt helemaal niet fijn. Zijn hartslag daalt naar de 80 slagen per minuut en hij herstelt niet. We kijken het even aan, maar nee. Dit wordt hem niet voor hem. Terug op mijn zij; linkerzij dan? Nog steeds geen herstel in zijn hartslag. Arme schat! Ik begin het spannend te vinden. Rechterzij? Gelukkig, zijn hartslag stijgt weer mooi naar de 145 slagen per minuut. 

19:15 er wordt weer getoucheerd: status quo, nog steeds 5-6cm… f***!

De tranen rollen over mijn wangen. Een keizersnede wordt besproken en ik kan alleen maar denken: neeeeee! Ik weet dat ik er niets aan kan doen, maar het voelt als falen en ik zie er zo tegenop. Niet tegen de keizersnede zelf, maar ik weet dat het herstel pittig gaat zijn. Door de dreigende vroeggeboorte ben ik vanaf 25 weken zwangerschap al zo afhankelijk van anderen geweest en dan ga ik dat in mijn kraamtijd wéér zijn. Zes weken niet mogen tillen, geen auto mogen rijden, pijn hebben. Ik wil geen keizersnede…

Maarja wat dan? Ik zit al uren op 5-6cm en we hebben eigenlijk alles al geprobeerd. Jurre doet het zonder de synthetische oxytocine goed, maar met de oxytocine is hij niet zo blij (reageert behoorlijk met zijn hartslag) dus we kunnen de weeën ook niet nog krachtiger maken. Ik vraag de gynaecoloog of het niet mogelijk is om een MBO (microbloedonderzoek) te doen om te kijken naar zijn reserves. Om te kijken of we nog tijd hebben en toch nog kunnen kijken of we de oxytocine aan kunnen zetten. De gynaecoloog geeft aan dat dit kan, maar dat het waarschijnlijk wel betekent dat we het MBO meermaals moeten herhalen om te kijken hoe hij het blijft doen. Daarnaast geeft zij eerlijk (en heel fijn!) aan: maar hoe lang gaan we door? Nu is zijn conditie goed, maar gaan we dan door tot hij het echt niet meer fijn heeft in je buik? Tot het MBO niet goed is? Dan wordt het een spoedkeizersnede met wellicht een kindje met een matige/slechte start. Nu kan alles in rust. Ze heeft gelijk. 

Ik schreeuw van binnen, bibber van de zenuwen en dikke tranen rollen over mijn wangen, maar het is oké. Het is niet anders. Ik heb er alles aan gedaan, ik baal maar ze heeft gelijk. Om 19:50 uur wordt ik aangemeld voor OK. Ik word in alle rust klaargemaakt en aangezien er een acute situatie op de verloskamers is, zal het nog wel even duren. Dat is oké, het geeft mij de tijd om aan het idee te wennen.

Rond 20:15 begint de epiduraal aan de linkerkant van mijn lijf uit te werken. De weeën stralen nog steeds enorm uit naar mijn benen en dat voel ik nu links weer volop. Ik probeer wee na wee weer rustig weg te zuchten. Ik kan zelf op een knopje drukken om een extra bolus toe te dienen, maar inmiddels heb ik zo vaak gedrukt dat mijn rechterkant helemaal uitgeschakeld is. Voor de linkerkant doet het helaas niets. Het is vervelend om dit laatste stuk alles nog weer te voelen en nog te moeten wachten voordat we naar OK kunnen, maar ik ben oké. Ik kan gelukkig bedenken dat degene op de andere kamer / op OK de hulp nu harder nodig heeft. Deze weeën kan ik ook nog wel aan. 

Wee na wee vang ik op, zucht ik weg, maar ik voel steeds meer druk. Druk die ik eerder ook voelde, maar nu intenser. Rond 21:30 uur vraag ik de klinisch verloskundige om toch nog weer een inwendig onderzoek te doen aangezien de druk steeds meer toeneemt. Het geeft toch weer wat hoop; zal ik nu toch niet meer ontsluiting hebben? Kunnen we OK cancellen? Maar nee, nog steeds 5-6cm en het is allemaal veel oedemateuzer. Weer rollen de tranen over mijn wangen, maar ik herpak mezelf. De lieve woorden van de fantastische klinisch verloskundige (die ik ook persoonlijk ken) helpen enorm. Ze geven mij kracht. Ik heb dit gerockt, het is geen falen. Ik kan hier niets aan doen. 

In de tussentijd ben ik klaargemaakt voor de OK. Mijn zus zal bij de keizersnede aanwezig zijn en ook mag Anne, de geboortefotograaf, mee. Zo fijn! Mijn vader is inmiddels ook in het AMC en zal met mijn moeder blijven wachten tot we terug zijn. Mijn grote wens in dit scenario is dat Jurre straks bij mij mag blijven op OK en op de verkoever. Helaas is er onvoldoende personeel (voor de zorg rondom Jurre op verkoever) om ervoor te zorgen dat hij na de keizersnede bij mij kan blijven. Mijn zus is arts, maar we willen haar die verantwoordelijkheid niet geven. Dus we regelen dat mijn lieve collega na de operatie naar verkoever komt en daar blijft om Jurre in de gaten te houden, dan mag hij bij mij blijven. Zo fijn!

De minuten verstrijken en nog steeds vang ik wee na wee op, het begint steeds pijnlijker te worden. Ik ben moe en begin nu zelf toch ook wel ongeduldig te worden. Maar om 22:40 uur is het eindelijk zo ver. We mogen naar OK. Ik geef mijn moeder en vader een kus en we gaan de gangen over richting OK. 

De felle lichten op de operatiekamer maken mij nerveus, de adrenaline stroomt door mijn lijf en ik heb de bibbers. Bibbers van vermoeidheid, bibbers van spanning, bibbers van emotie. Ik lig op de harde tafel, mijn buik wordt ontsmet en mijn zus zit al die tijd naast me.
23:09 uur: mijn buik wordt opengemaakt en om 23:13 uur laten ze een doek zakken zodat ik mee kan kijken terwijl hij uit mijn buik geplukt wordt. Daar is zijn mooie snoetje! Daar is hij! Hij huilt al terwijl zijn lijfje nog in mijn buik zit. Wat is hij mooi! Dat hij er niet helemaal goed voor lag is gelijk goed te zien, want het caput succedaneum zit niet op zijn achterhoofd maar bij zijn kruin en ook niet mooi in het midden. Hij wordt even tegen het plastic aan gelegd en de tranen rollen over mijn wangen; hij is er!

Mijn zus knipt de navelstreng door en Jurre gaat even mee voor een check door de kinderarts. Alles is goed en hij komt fijn bij mij liggen. Ik zeg volgens mij wel 20x tegen mijn zus: wat is hij mooi hè? En daarnaast; gaat het wel goed, ademt hij wel? Ondanks zijn mooie roze kleur en mijn kennis als verloskundige blijf ik het vragen. Iedere keer stellen ze mij weer gerust: hij doet het goed Manon, kijk hoe mooi roze hij is. Hij zit met grote kijkers om zich heen te kijken.

Om 23:56 stuurt mijn zus een appje naar mijn ouders om te laten weten dat alles goed is gegaan, maar dat we nog wel op OK zijn. Mijn moeder reageert gelijk: “Foto?!!!! Fijn dat alles goed gegaan is. Ben zo benieuwd naar hem en zijn naam. Xx tot straks” We besluiten nog even geen foto te sturen, ze zien hem straks wel en het lijkt mij leuker als ik gelijk hun reactie kan zien. Dus mijn zus appt terug; “Mag nog niet. Maar hij is prachtig!” Waarop mijn moeder weer reageert “Had niet anders verwacht. Haartjes?” Hahaha! Mijn zus reageert: “Ja! Meer mag ik niet zeggen haha. Maar des te leuker voor straks”.

 Jurre wordt gewogen; 2980gr, die kleine ukkepuk. Hij krijgt zijn gelukshemdje uit Italië aan (camicia della fortuna), dat is traditie bij ons in de familie. Tijdens mijn zwangerschap heb ik er een van mijn lieve tante gekregen. De boodschap die je met dit hemdje geeft, is de hoop dat dat het pasgeboren kindje een lang en gelukkig leven zal hebben. Daarna krijgt hij zijn geboortepakje aan en knuffelen mijn ouders even met hem. Anne maakt nog wat foto’s, ik zelf ook met mijn telefoon en zie dan ook nog een ongelooflijk lief appje van de klinisch verloskundige (die ik ook persoonlijk ken) die het laatste stuk voorafgaande aan de keizersnede begeleid heeft. Wat een nacht, wat een dag, wat een ervaring. Alles moet nog even landen en ik baal van de keizersnede, wat had ik het graag anders gezien. Maar tegelijkertijd ontplof ik van liefde! Hij is er, hij doet het goed. Mijn grootste wens is uitgekomen; ik ben mama! Manon de Graaf

Manon de Graaf – Verloskundige, Trainer & Eigenaar Bevalwijzer

Insta: Spartaanstudio

Geboortefotograaf: Annewesterveld_fotografie